İyi de desek kötü de desek artık televizyonun çok büyük bir yeri var hayatımızda. Öyle bir yer ki artık değiştirilemez, atılamaz. Bu kadar çok zamanımızı alan bir şeyden keşke birazcık fayda da görsek. Ama ben artık faydadan geçtim, keşke zara vermese de faydası da kusur kalsa.

Her akşam güzel güzel oturup çoluk çocuk dizilerimizi izliyoruz. Televizyonla geçen zamanımızın çoğu dizilerle geçiyor (özellikle de bayanların). İzlediklerimizin bizleri ve daha da önemlisi çocuklarımızı nasıl etkilediğini değil, yalnızca keyif almayı, eğlenmeyi düşünüyoruz. Hoşumuza gidiyorsa tamamdır, gerisi önemli değil. Faydalı- faydasız, ahlaklı-ahlaksız, şiddetli-şiddetsiz, hiç farketmez! Önemli değil dizilerdeki genç karakterlerin ana-babalarını hiçe sayması. Onlara karşı her türlü saygısızlığı yapmalarının haklı ve normal görünmesi önemli değil. Çocukların küçücük zihnine kavgayı, silahı sevimli olarak yerleştirmesinin ne önemi var? Daha anasınıfına giden 5 yaşında bir çocuk, sahtekar, hırsız ve eli silahlı bir karaktere hayransa ve büyüdüğünde onun gibi olmak istiyorsa ne olmuş? Ahlaksızlığı meşru da gösterse izlediklerimiz, farketmez! Aşk adı altında gönül eyleyip canının istediği zaman, istediği kişiyle, istediği şeyi yapmak normal görünüyorsa ne olmuş? Önemli olan vakit geçsin, değil mi?

Dizilerde izlediklerimizin bizleri nasıl etkilediğini göstermek için en basit örneği kendimden vereceğim sizlere. İzlediğim bazı şeylerin kendi hayatımda, farkında bile olmadan nasıl davranışa dönüştüğünü son zamanlarda görmeye başladım. Çocukluğumda çevremde annesine sesini yükselten bir çocuk gördüğümde çok şaşırırdım. Çünkü bana, anne-babaya bağırmak bir yana, “of!” bile denmeyeceği öğretilmişti. Anne-babanın kıymeti, çocuğu üzerinde ne kadar çok hakkının olduğu ve bu hakkın ödenemeyeceği öğretilmişti. Ama, bugün, benim gibi düşünmediğinde, hoşuma gitmeyen bir şey söylediğinde anneme karşı sesim çok rahat yükselebiliyor malesef. Son zamanlarda bunun sebebini daha iyi anlıyorum. Dizilerde izlediğim sahneleri hatırlıyorum. Anne-babasının karşısına geçmiş kafa tutan gençler… “Ben artık yetişkin bir insanım. Siz benim adıma karar veremezsiniz! Ben kendi kararlarımı kendim verebilirim. Bana karışmayın!” lafları… Bunları izlerken “vakit geçsin.” diye düşünüyoruz, “aman canım, film işte, ne olacak!” deyip geçiyorz ama bilinçaltımıza yerleşen sahnelerin hayatımızı nasıl etkileyeceğini, davranışlarımızı bile değiştirebileceğini (özellikle de çocukların davranışlarını değiştireceğini) düşünemiyoruz, göremiyoruz.

Çocukların anne-babalarının lafını dinlememesine, gençlerin burunlarının dikine gitmesine artık yetişkinler de alıştı, kimse hayret etmiyor. Bugünlerde şaşırdığımız şiddet, cinayet olaylarını, ahlak kavramını yok eden avrupai hayat tarzını, aşk adı altındaki çarpık ilişkileri, yarın bir gün kendi çozuklarımızda gördüğümüzde normal karşılayıp şaşırmayacağız diye korkuyorum. İçiniz rahatsa “Ne yapalım, vakit geçsin!” demeye devam edin. İyi seyirler…