Bu yazıya ilk yorumu yazın | Görüntüleme sayısı: 215

Çocuk cinsel istismarı ve çocuğu koruma yöntemleri

Bir yetişkinin, çocuğa cinsel yaklaşımda bulunmasına “cinsel istismar” diyoruz. Konuya öncelikle istismarın kapsamlı biçimde tanımını yaparak başlamayı uygun buluyorum. Cinsel istismarı, sadece cinsel ilişkiye girmek anlamında yorumlamamak gerekir. Çocuk hiçbir şekilde kendisine yapılacak olan cinsel içerikli eylemlerin manasını yorumlayacak durumda değildir. Savunmasızdır. Bu nedenle çocuğa yapılacak her türlü, çocuğu soyunurken gözlemlemek, bunu kaydetmek, öpmek, cinsel içerikli söz söylemek, cinsel organına dokunmak, yetişkinin kendi cinsel organına dokunmasını istemesi, yetişkin cinsel eylemlerinin seyrettirilmesi, kucaklanması… vb. hatta normal gibi gelen bir çok yetişkin davranışı, cinsel istismar kapsamına girmektedir.

Çocuk maalesef ilk önce aile içinde cinsel istismara uğramaktadır. Ve bu toplumda “normal” görünen aile bireyleri, komşuları, kendinden büyük oyun arkadaşları vb. kişiler tarafından gerçekleştirilmektedir. Durum böyle olduğunda çocuklar gerçekten çok büyük tehlike altında bulunmaktadırlar. Cinsel istismarın daha ilerisi tecavüzdür. Ve çok küçük yaşlarda gene aile içinde başlamak üzere tecavüze uğrayan çocukların sayısı da az değildir. Bir yetişkin, ergenlik çağındaki genç, bir kadın, bir erkek, aile bireyleri, bir yabancı, aile dostu, komşu, akraba, hatta öz anne baba bile cinsel istismar yapabilmektedir. Tüm bunları düşündüğümüzde, “ÇOCUKLARIMIZI BU TEHLİKEDEN NASIL KORUYACAĞIZ?” sorusu zihinlerimizi kurcalamaya, hatta korkulu rüya haline gelmeye başlamaktadır. Ve siz istismar eden bu kişileri “çoğunlukla” dış görünüşlerinden anlayamazsınız. Peki ne yapacağız? Öncelikle insanları kötüleyerek, çocuğun çevresindeki herkese güvensizlik ve korku geliştirmesini sağlayarak, gözümüzün önünden ayırmayarak, sürekli başına bir şey geleceğinden endişe ederek ya da cinselliği kötü bir şey olarak ilan ederek bu işi başaramayız. Bu çocuğun ilerideki cinsel hayatını ve insanlara, ebeveynlerine olan güvenini olumsuz etkileyecek ve daha olumsuz sonuçlara yol açacaktır.

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Görüntüleme sayısı: 214

ZİLE(Özlüce) MEDENİYETLERİN BULUŞTUĞU KÖY 

Zile; yeni adıyla Özlüce Köyü, Derinkuyu sınırları içerisinde bir dağın eteğinde kurulmuş şirin bir an­tik köydür. Özlüce, bugün turizme açık, muazzam bir yer altı şehri, eski camii, beyaz kemerli ve nakışlı taş evleri ve yaklaşık 1500 nüfusu ile canlı ve etkileyi­ci bir köydür.

Kiliseden Camiye çevrildiği için köylü­nün “Kilise -Camii” dediği ibadethane; mimari yapı­sı, yapı ve pencere demirlerinin üzerlerindeki haç­larla, girişteki duvar üzerinde bulunan aziz ve Hz. İsa’nın doğumunu tasvir eden resimlerle ve minare-siyle adeta bir kilise Camii dir ve belki bir eşi de yok­tur. 1930 yılında Muacır Rıfat Bey tarafından 500 TL.sına hazineden alınıp Camii olarak kullanılmaya başlanan kilise 16 Mart 1849 yılında ibadete açılmış­tır. Giriş kapısının üzerindeki Rumca kitabede:

“Bu çok mukaddes ve pek güzel kilise, 12 Havariler kilise-sidir. Hıristiyanlığa bağlı Ortodoks Hristiyanlan arkasına alan Konya ve yöresi despotu Neofıtos’un ve halkın büyük bağış ve gayretleri ile Sultan Mecid’in saltanatı devrinde inşa edildi. İsa Mesih’e asırlarca şan versin diye… Müba­rek sene 1849, mart 16” yazılıdır. Kilise hiç bir şeye dokunulmadan restore edilmiş, bir minare ve mihrap ilavesi ile 1939 yılında cami olarak ibadete açılmıştır. İkinci Camii “Yeni Ca­mii” 1965 yılında küçük mescidin yerine yapılmıştır.

Köyde “maşatlık”taki harap kilisenin acil restorasyo­na ihtiyacı vardır.

1892 yılında yöreye özgü kesme taşlardan yapılmış köyün tek ilköğretim okulu göste­rişli bir mimariye sahiptir ve halen ilköğretim okulu olarak kullanılmaktadır.

Köyde bulunan bazı eski ev­lerin yer altı şehri ile bağlantısı bulunmaktadır. 1900 yılları başlarında Zile’de’ 350 hane Rum 20 ha­ne kadar da Türk evi bulunmaktadır.

Türkler bu kö­ye yaklaşık 2 km uzaklıktaki “Ören”den gelip yerleş­mişler ve genelde Zengin Rum ailelere yardım ede­rek yaşamlarını sürdürmüşlerdir.

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Görüntüleme sayısı: 205

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Görüntüleme sayısı: 189

Yıl 1919… Mustafa Kemal Atatürk’ün istiklal Savaşını başlatmak için Samsun’a gittiği yıl. Maria 16 yaşların­da iri siyah gözleri ve uzun siyah saçları ile dikkat çe­ken varlıklı bir Rum ailesinin güzel bir kızı. Kuzeyde, köyün yaslandığı dağın eteğinde “12 Havariler Kili-sesi’ne ve “Eski Camiye” bakan güzel, kemerli bir ev­de yaşamaktadır. Hasan bal rengi gözleriyle genç kız­ların rüyalarını süsleyen, kumral, yanık tenli 18 yaş­larında yakışıklı bir Türk gencidir. Hasan’m ailesi Manaların üzüm bağlarında çalışmaktadır. Farklı dinde fakat ortak duygu ve inançtaki iki genç birbir­lerine karşı duyarsız değildir. Üzüm bağlarında sık sık göz göze gelirler. Duygulan birbirine kilitlenmiş­tir iki gencin. Maria pencereden köyü izlerken hep Hasan’ı düşünür. Bal rengi gözleri aklından çıkmaz hiç. Hasan da rüyalarında Maria’yı görür hep. Bir Cuma günü Hasan, Cuma namazından sonra, ellerini açar Maria’yı sevdiğini Allah’a söyler ve onu kendisine kavuş­turması için dua eder, Allah’a yakarır. Bir mucize ister… Aynı gün Maria’da “12 Havariler Ki-lisesi’nde” aynı amaç için dua eder. Mutludur ama içinde bir umutsuzluk vardır yine de..İki genç o gün, bağ dönüşü “yalnız Armut”da buluşmak üzere sözleşirler. Yalnız Armut, köyün yaslandığı dağın yaklaşık 1500 m. yükseklikteki tepesine yakın bir yerde bir asırdır tek başına köyü seyreden bir yaba­ni armut ağacıdır. Kimbilir ne aşklara tanıklık yapmıştır. İlkin Hasan çıkar yalnız armuta. Ağaca yaslanır, başını elleri arasına koyup köyü seyreder. Maria’nm gelişini izler. Maria da ge­lir bir süre sonra. Birlikte köyü seyrederler uzun uzun hiç konuşmadan… Kalpleri konuşuyordur hiç kuşkusuz o an. Yakında askere gidecektir Hasan. Ma-ria’dan kendisini beklemesini ister, söz alır. Tarla ve üzüm bağlarında çalışanlar yavaş yavaş toparlanmak­tadır. Hava kararmaya, yıldızlar belirmeye başlar. Ay gösterir o tatlı yüzünü. Maria Hasan’a kendi işlediği bir mendili verir. Beni sakın unutma der sevgilisine. Hasan ise bir dağ çiçeği yerleştirir sevgilisinin saçla­rına. Maria’nın elini tutar ve avucunu öper sessizce. Sadece yalnız armut, yeni çıkan yıldızlar ve ay şahit olmuştur bu öpüşe. Allah’a dua ederler tekrar yürek­ten…

Yıl 1923 savaş sona ermiş, zor günler geride kalmış­tır. Fakat Hasan dönmemiştir. Maria’nın gözleri hep Hasan’ı arar. Sık sık yalnız armuta çıkar tek basma. Hüznünü, gözyaşını paylaşır onunla. “Mübadele” başlamıştır 1925′lerde. Rumlar, Yunanistan’a gider. Selanik Türkleri’de Rumlardan boşalan köylere yer­leşmeye başlar. Maria ızdırap içindedir. Hasan’a kız­gındır. Onu yarı yolda bıraktığı için. Ama sözü söz­dür. Hasan’ı bekleyecektir ölünceye kadar. Hep bu umutla yaşar. Ama Hasan hiç dönmez. Maria birçok kez ziyaret eder Zile’yi… Ama sevgilisi yoktur. Son­suzlukta Maria’yı bekliyordur mutlaka o da… Kim bi­lir belki şu an birliktedirler..

                                                                                                                                                   Anonim

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Görüntüleme sayısı: 205